Wychodzę z biura zmęczony. Wsiadam do autobusu i jadę do domu. Po drodze przeglądam dokumentację projektu. Próbuję się skoncentrować na muzyce The Cure. Nie jestem w stanie. Wysiadam na przystanku, zapalam papierosa i dreptam do domu. Nic mi się nie chce. Wchodzę do domu, jem obiad, wychodzę na próbę. Nie mam ochoty dzisiaj grać. Wysiadam na Zawodziu z autobusu, zapalam papierosa i idę. Dzwonię do Jacka, odtwarzacz serwuje mi “Perłę” Closterkeller’a. Nie ma to jak pozytyw. Wchodzę do sali, stroję bas, zaczynam grać. Nie idzie mi. Nie słyszę własnej gitary. Gubię riff’y i przysypiam na “For Whom The Bell Tolls”. Robimy przerwę na fajkę, pogaduchy i łyk piwa. Znowu coś gramy i znowu mi nie idzie. Kolejna przerwa na fajkę, a po niej coś jakby poprawa. Ciągle nie mam sił na granie, czego dowodem są ciągłe pomyłki i rozjazdy. Gramy “Seek & Destroy” i znowu poprawa nastroju. Próbę zwyczajowo kończymy “The Call of Ktulu”. Już w połowie bolą mnie ręce. Wychodzimy z sali, wsiadamy do samochodu. Radek puszcza “Perłę”. Jedziemy i śpiewamy. Wysiadam pod “Trójkątem” i uruchamiam iPod’a. Wita mnie “I love you… I’ll kill you” Enigmy. Zmuszam grajka do odtwarzania tylko utworów Enigmy, jak zwykle w trybie losowym. Postanawiam iść Alejami, w końcu co mi szkodzi. Wieczór i tak już spisany na straty. Stoję na przejściu, za plecami mam Jasną Górę a w słuchawkach pierwsze dźwięki “Gravity of Love”. Idę Alejami. Macha do mnie jakaś dziewczyna. Nie poznaję jej. Z grzeczności odpowiadam na pozdrowienie i idę dalej. Przy ławce, na której siedzi pomnik Haliny Poświatowskiej, zatrzymują mnie jakieś dwie dziewczyny prosząc o zrobienie im zdjęcia. Robię im zdjęcie, na podziękowanie odpowiadam “Nie ma za co” (jak nie ma jak jest?) i skręcam w stronę przejścia. Wyciągam iPhone’a, i każę mu raz jeszcze odtworzyć “Gravity of Love”, z którym to utworem kontakt został przerwany przez w/w dziewczęta. Na Placu Biegańskiego spotykam znajomego. Na jego “Cześć” odpowiadam “Cześć” (zdejmując przy tym jedną słuchawkę) i idę dalej. Na Kwadratach skręcam w prawo. W sumie to nie wiem dlaczego. Idę przed siebie, coraz bardziej zasłuchany w muzykę. Zapalam papierosa. Świadomość odzyskuję dopiero przy dworcu PKS. Przez chwilę w głowie świta mi pomysł, żeby iść pieszo do domu. Bolą mnie nogi, więc skręcam na przystanek. Spotykam koleżankę. Witam się i na pytanie “Czego słuchasz?” odpowiadam, że Enigmy. Koleżanka patrzy na mnie z ukosa. Uśmiecham się w duchu do samego siebie. Nie pierwszy raz widzę to spojrzenie z cyklu “Fuj! Jak Ty możesz tego słuchac?”. Wsiadamy do tramwaju. Gadamy o jakichś pierdołach. Staram się nie dać koleżance do zrozumienia, że jej ingerencja w moją chwilę zadumy mnie irytuje. W sumie nie wiem dlaczego to robię. Wysiadamy z tramwaju. Koleżanka mówi, że za chwilę będzie 24. Odpowiadam dwoma słowami “Przejdę się”, jednocześnie zakładając słuchawki. Nie ma to jak kulturalne pożegnanie. Ignoruję ten epizod klikając pilotem. Zapalając papierosa wsłuchuję się w dźwięki. Nie umiem zidentyfikować utworu, ale czy to ważne? Stwierdzam, że nie i idę. Przechodząc przez przejścia zauważam księżyc. Jest pomarańczowy. Pełnia. Spaceruję sobie spokojnym krokiem do domu. Mijam jakichś ludzi, na których nawet nie patrzę. Stojąc pod domem stwierdzam, że zasadniczo jest już ciemno. Patrzę na zegarek. 22:30. Uśmiecham się i wchodzę do domu. Wypakowuję zawartość moich kieszeni, robię sobie herbatę i siadam do komputera. Szybka rundka po ulubionych stronach. Odpalam Skype’a. Sekundę poźniej słyszę znajomy dźwięk dzwonka. “Co tak późno?” słyszę w słuchawkach (a w tle ciągle Enigma). “Postanowiłem się przespacerować”, odpowiadam. Uśmiecham się…

Może ten wieczór nie był jednak stracony?

Poszedłem dzisiaj do mojego ulubionego salonu Orange’a w “Trzeciej Alei”. Zastałem w nim moją ulubioną Panią Konsultantkę, która jak zwykle przywitała mnie uśmiechem (z daleka widać, że kobieta lubi swoją pracę). Usiadłem i na pytanie “W czym mogę Panu pomóc?” odpowiedziałem “Chciałbym włączyć Orange Free na moim numerze…”. Dla niewtajemniczonych - Orange Free to usługa dająca mi nielimitowany dostęp do Internetu przez sieć komórkową.

Wracałem do domu jak zwykle zamyślony. Zastanawiałem się co takiego jest w Sieci, że chcę ją mieć ze sobą w kieszeni. W mojej głowie natychmiast pojawiły się tysiące odpowiedzi: GG w drodze, RSS’y w porannym autobusie, WWW zawsze i wszedzie, klient SSH pod reka (a co za tym idzie mozliwosc maksymalnego zmniejszenia downtime’u sieci), e-mail, YouTube, MobileScrobbler (klient Last.Fm na iPhone’a)… Wyobraziłem sobie jak wracając o 3 A.M. ze zlotu FC Artrosis siedzę w pociągu i piszę relację z tego zjazdu. Albo piszę coś na blogu. Albo po prostu mam dostęp do dynamicznej mapy miasta, w którym się właśnie znajduję… Po prostu nieskończone możliwości :).

I tak sobie siedziałem, myślałem, aż w końcu w mojej głowie odezwał się Pan Realista. Powiedział mi: “A prawda jest taka, że będziesz gadał jakieś głupoty na GG, łaził po jakichś bzdurnych stronach i może raz na jakiś czas poczytasz te RSS’y”…

Zastanawialiście się kiedyś co tak naprawdę robicie w Sieci? Ile Waszego wolnego czasu spędzacie na Joe Monster, YouTube albo na Naszej Klasie? Zaglądaliście kiedyś do archiwum GG i sprawdzaliście ile rozmów było o niczym? Ilu z Was gra w O-Game’a, Tibię, RuneScape’a, WoW czy inną grę on-line? Moja sytuacja jest o tyle gorsza, że przeglądarka WWW jest moim narzędziem pracy… Większość mojego dnia spędam w Sieci. Ile razy było tak, że przy piwie zamiast gadać o pierdołach gadamy o ostatnio obejrzanych na YouTube filmikach, o znalezionych przez nas stronach, o dyskusjach z forów? Ile z dowcipów przez nas opowiadanych zostało wygrzebanych w Sieci? Ile razy mówimy “tak jak na bash’u, hehe”?

Cześć. Nazywam się Tomek. Jestem uzależniony od Internetu…

Początek bieżącego miesiąca był okresem związanym z kilkoma pożegnaniami…

Zacznę od tego, że w dość niemiłych okolicznościach rozstałem się z Anetą. Sytuacja między nami z dnia na dzień uległa znacznemu pogorszeniu. Ja osobiście nie mogłem zaakceptować kilku sytuacji, w których się znalazłem, więc postanowiłem nasz związek zakończyć. Niestety nie udało mi się wyjść z tego bez niemałej burzy. Konieć końców jednak cieszę się z tego epizodu. Nauczyłem się kilku nowych rzeczy i przypomniałem sobie o kilku innych. I za to chciałbym Ci Aneto w tym miejscu podziękować (chociaż dobrze wiem, że tych słów nigdy nie przeczytasz)…

Drugiego lipca podpisałem ostateczny wyrok na moją gitarę. Trella Rapter Bass “Apple Custom”, na której grałem przez ostatnich pięć lat, zostanie niedługo zastąpiona przez Cort’a C5Z. Smutno mi, ponieważ z moją dotychczasową gitarą przemierzyłem niejeden muzyczny ląd. Na niej zagrałem pierwszy (i jak dotąd jedyny) publiczny występ. Na niej nauczyłem się wszystkiego, co do tej pory umiem w zakresie gry na basie. Jednak w pewnym momencie poczułem, że chąc się rozwijać muszę mieć sprzęt dający mi odpowiednie możliwości. Dlatego też na początku sierpnia Trellę zastąpi Cort… Zakochałem się w tej gitarze od pierwszego dotyku - gryf jakby wycięty pod moją rękę, idealny układ przystawek, oczekiwane przeze mnie brzmienie… Po kilkunastu minutach wygłupów wiedziałem już, że Cort musi być mój. I niedługo będzie :).

Ostatnim wydarzeniem początku tego miesiąca było podjęcie przeze mnie decyzji o przeniesieniu tego bloga na mój własny serwer. Aktualnie trwają prace nad szablonem graficznym. Docelowo mój cały serwis będzie napędzany przez WordPress’a czyli otwarty system blogowy, który może z powodzeniem posłużyć za CMS’a. Serwisy będą widoczne w Sieci pod adresem www.tomekwojcik.pl. W tej chwili jest tam placeholder informujący o procesie budowania strony. Pewnego dnia stwierdziłem, że nieodzownym elementem mojego wizerunku on-line jest fragment Internetu opatrzony moim imieniem i nazwiskiem. Na szczęście domena była wolna :). Serwis będzie hostowany na serwerach firmy, w której pracuję.

Na koniec chciałbym wspomnieć o kimś powiązanym z powyższymi wydarzeniami. Nieczęsto na swojej drodze spotykam ludzi, których stawiam na równi z moją rodziną. Człowiekiem takim jest mój kilkuletni przyjaciel Igor. W tym miejscu chciałbym Ci Igorze podziękować za to, że miałeś odwagę powiedzieć mi prawdę prosto w oczy, choć wiedziałeś, że zderzenie z nią będzie dla mnie trudne. Wybacz mi moją nieufność. Wynika ona z tego, że spotkałem już w życiu wielu ludzi, którzy w krytycznych momentach mnie sprzedali…

To rzekłszy wracam do HTML’a, CSS’a i PHP :).

Postanowiłem trochę uporządkować swoje sprawy. Moje życie ostatnimi czasy stało się dość chaotyczne, sprawy nieuporządkowane zaś na dysku laptop’a zrobił się taki bałagan, że odnalezienie czegokolwiek stało się niemałym problemem…

Zacząłem od posprzątania komórki. Kilkaset wiadomości SMS, stare notatki, alarmy, wydarzenia w kalendarzu, muzyka w odtwarzaczu, aplikacje i dokumenty - słowem śmietnik. Najbardziej pracochłonnym elementem procesu było uporządkowanie SMS’ów. W tym tego celu wraz z Olą napisaliśmy aplikację WWW, której zadaniem jest tworzenie przyrostowej kopii bazy SMS’ów na komputerze i umożliwienie ich przeglądania. Caly proces zajął nam do kupy kilka godzin. Najwięcej problemów mieliśmy z operowaniem na ściągniętych z iPhone’a plikach SQLite, ponieważ są one jakoś dziwacznie zabezpieczane… Na szczęście udało nam się ten problem ominąć. Aplikacja przechodzi właśnie dość intensywne testy. W planach mamy jeszcze dodanie synchronizacji notatek i doczytywanie obrazków dla kontaktów, które mają je przypisane. Dla osób, których nie interesują technikalia - w komórce mam porządek :).

Później zająłem się moim laptop’em. Posprzątałem ile mi się chciało (troche jeszcze mam do roboty), czyli bibliotekę zdjęć w iPhoto (archiwizacja staroci na zewnętrzny dysk), bibliotekę audio/wideo w iTunes, dokumenty, projekty (znów archwizacja i usunięcie starych rzeczy), aplikacje, pliki tymczasowe itp. Jak na razie odzyskałem 20GB miejsca na dysku :). Strasznie miałem zapuszczony dysk. Do sprzątnięcia pozostały mi pliki systemowe…

Idąc “za ciosem” zajrzałem do skrzynek w programie pocztowym i do kanałów RSS. Usunąłem łącznie kilkaset zbędnych maili i kilka tysięcy wiadomości RSS. Efektem jest znaczne przyspieszenie pracy aplikacji pocztowej i RSS :).

Jako, że moim celem było uporządkowanie jak największej ilości obszarów mojego życia to zabrałem się za listę kontaktów na GG i listy znajomych w kilku serwisach. Pousuwałem z listy GG ludzi, z którymi nie trzymam (z różnych powodów) kontaktu, zaś wielu oznaczyłem tagiem “do usunięcia”. Na tą chwilę mam 80 osób na GG, z czego 10 zostanie w najbliższym czasie usuniętych. Z listy znajomych na Naszej Klasie usunąłem 25 osób. Przez kilka z nich zostałem ochrzaniony, ale co mi tam. Po co mam trzymać na liście osoby, z którymi już w zasadzie nie rozmawiam? Wyjątek od tej reguły stanowią ludzie, które znam z czasów szkolnych.

Zostało mi jeszcze trochę pracy (m.in. z dyskiem w Maczku), jednak już dzisiaj czuję się lepiej w tym częściowo uporządkowanym środowisku. Lubię porządek. Lubię mieć świadomość tego, że moja uwaga nie jest rozpraszana. Ostatnie tygodnie były bardzo nerwowe i stresujące, więc spokój płynący z uporządkowanego świata jest mile widziany :).

PS. Dzięki Olu za naszą piątkowo-sobotnią sesję programistyczną :). Mam nadzieję, że jeszcze to kiedyś powtórzymy… Co Ty na to, żeby następnym razem konsultować się bezpośrednio a nie przez Skype’a?

Wieczorny grill wprawił mnie w błogi nastrój lenistwa :). Po chwili namysłu wiedziałem już jak spędzę resztę tego wieczoru - postanowiłem odpalić Fallout’a 2…

Fallout i Fallout 2 to jedyne gry, które zdołały mnie przykuć do komputera na długie godziny. Nawet cała trylogia Quake’a nie ma takiej siły przebicia. Swego czasu (kilka ładnych lat temu) postanowiłem, że raz na rok będę przechodził obie gry…

Kluczem do sukcesu tych produkcji jest chyba ich mega fabuła. Perspektywa Świata po wojnie nuklearnej od razu mnie przyciągnęła. Osadzona w dalekiej przyszłości historia pozwoliła twórcom obu gier stworzyć ich własny świat. Uniwersum Fallout’a jest wręcz przeogromne - gracz spotyka ludzi, mutantów, kosmitów, ghoul’i (zniszczonych przez radiację ludzi), przerośnięte odmiany zwierząt i roślin oraz deathclaw’y. Do tego dochodzi kosmicznych rozmiarów arsenał. Kamienie; noże; pałki; strzelby; pistolety; karabiny submaszynowe; snajperskie; szturmowe; broń energetyczna (karabiny laserowe, plazmowe, miotacz ognia); ciężka (minigun’y, rakietnice) i broń “przyszłościowa” (karabiny i pistolety Gauss’owskie, pistolet słoneczny, broń pulsacyjna, energetyczny minigun) - to wszystko (i jeszcze więcej) może nam posłużyć do eksterminacji NPC :).

Co do samych NPC, to tutaj również twórcy gry się popisali. W trakcie przygód spotykamy postacie złe, dobre oraz “szare”. Wiele z tych postaci może nam dać przeróżne zadania, które często się ze sobą krzyżują. Ilość quest’ów w obu grach przerasta możliwości wielu graczy. Fallout 2 daje możliwość kontynuowania gry po jej zakończeniu, ale nawet to nie daje gwarancji wykonania wszystkich zadań. Czasami trzeba po prostu kogoś po drodze ubić, żeby osiągnąć swój cel ;), a co za tym idzie zadania oferowane przez tego NPC stają się niedostępne…

Charakterystycznym elementem klimatu Fallout’a jest oprawa gry. Rysunki w karcie postaci i sam interfejs użytkownika (ech te wielkie czerwona guziki) wprowadzają gracza w klimat lat 60tych XX wieku. Ilość odniesień do czasów “przedwojennych” jest miażdżąca. Fallout pełny jest “jajek wielkanocnych” - małych żartów ukrytych przed graczem. W grze spotkać można odniesienia zarówno do setek elementów znanej nam wszystkim kultury (nie będę Wam zdradzał szczegółów) jak i do samego świata Fallout’a (m.in. Cafe of Broken Dreams). Lista tych podobieństw jest bardzo długa i sporo zabawy dostarcza wyłapywanie tych szczegółów oraz szukanie ukrytych lokacji. Dialogi napotykane w grze bywają miażdżące (polecam granie głupią postacią) i pełne czarnego humoru :).

Mechaniką gry kieruje system S.P.E.C.I.A.L. Jak dla mnie jest to jeden z najbardziej skomplikowanych systemów RPG, jakie w życiu widziałem. Gracza opisuje siedem głównych cech (od których inicjałów wzięła się nazwa systemu) - siła, percepcja, charyzma, inteligencja, zręczność i szczęscie. Każda z cech wpływa w mniejszym lub większym stopniu na możliwości gracza. Do tego dochodzi kilkanaście umiejętności, które można w trakcie gry rozwijać (poprzez dodawanie punktów procentowych); maksymalnie 2 dodatkowe cechy (ang. traits), mające swoje plusy i minusy oraz przyznawane co kilka poziomów (zależnie od postaci) dodatkowe cechy (ang. perks). Perki znacząco wpływają na postać (np. mogą powiększać ilość punktów akcji życia itp.). Jest ich bardzo dużo i w dodatku ich dostępność jest zależna od dotychczasowego rozwoju postaci. Fallout’a 2 przechodzę aktualnie 9ty raz w życiu i stwierdzam, że nigdy nie udało mi się powtórzyć ścieżki rozwoju postaci…

Od postaci zależy wiele elementów gry - poboczne quest’y, dostępne opcje dialogowe, nastawienie NPC do gracza itp. To sprawia, że nawet tak bardzo liniowa gra może gracza czymś zaskoczyć, bez względu na jego (jej) doświadczenie :).

System walki to też jest majstersztyk. Ilość obrażeń jakie przyjmują postacie jest modyfikowana m.in. przez umiejętności atakującego, broń, amunicję (jeśli dotyczy), odległość od celu, opancerzenie i rasę celu, porę dnia (zauważalne przy strzałach mierzonych) itp. Dochodzi do tego wszystkiego element losowy, m.in. rzut wirtualną kością na obrażenia, rzut na unik przeiwnika czy rzut na krytyczne trafienie lub pudło… Po tylu podejściach do tych gier znam co prawda możliwości niektórych “klamek”, ale nie zmienia to faktu że nierzadko jestem zdziwiony rozwojem walki. Ta gra uczy, że nawet z minigun’a można spudłować z odległości metra :).

Swego czasu podjąłem wraz z ówczesnymi kolegami próbę przeniesienia systemu Fallout’a na papier. Przyznam, że wyszło nam to ciekawie, choć nie raz nie wiedzieliśmy co zrobić. Na tej konwersji zagraliśmy kilkanaście sesji, z których większość prowadziłem ja. Na początku to była masakra, ale z czasem było coraz lepiej. Pomysłowość zarówno moja jak i mojej ówczesnej drużyny była nieskończona co dodało całemu światu pikanterii :). Niejeden “kwiatek” z fallout’owych sesji przychodzi mi teraz na myśl, ale nie o tym miała być mowa :). Ważne jest, że moją wersję Fallout’a “pen-and-paper” mam cały czas pod ręką. Może kiedyś uda się zebrać jakichś maniaków na małą kampanię ;)… Jeśli są jacyś chętni wśród Czytających to zapraszam! Ja zawsze z przyjemnością zdemoluję jakiś kurnik (długa historia, oj długa) :D.

Pierwsze dwie części Fallout’a dostarczyły mi rozrywki na długie dni i wieczory. W “dwójkę” grałem w ramach relaksu przed maturą z angielskiego :). Na tzw. marginesie dodam, że ta gra to prawdziwa kopalnia słownictwa, którego nie dostarczy Wam żaden podręcznik :). Obie gry mam oryginalne na PC (po angielsku i po polsku) i na Maka (eBay rządzi!).

Niedługo pojawi się trzecia odsłona Fallout’a. Niestety tworcą “trójki” nie będzie ekipa Black Isle Studios. Tym razem będzie to studio Bethesda Softworks, twórcy m.in. Oblivion’a. Jeśli wszystko to co czytałem na oficjalnych forach poświęconych grze to ja za nią podziękuję. Nie wyobrażam sobie, żeby z tak genialnie skonstruowanej turowej gry cRPG zrobić jakiegoś bardziej skomplikowanego hack’n’slash’a (a tak się to zapowiada). Fallout to gra turowa, wymagająca pomysłowości i kombinowania (czyli “jak utłuc kilkunastu uzbrojonych po zęby i opancerzonych gości mając 15 stimpack’ów, pistolet 10mm i 90 sztuk amunicji?”), a nie tylko siania ołowiem dookoła siebie i przełączania kolejnych przycisków. Równie dobrze Bethesda mogłaby zrobić shooter z elementami RPG…

To rzekłszy wracam do Fallout’a 2. Przede mną spotkanie z gangiem raiders’ów z Vault’u 15go. Tym razem gram złodziejem, a co za tym idzie na siódmym poziomie doświadczenia dysponuję ciężką (i drogą) bronią. Ciekawe co moi przeciwnicy na serię z assault’a poprawioną mierzonym strzałem w głowę z Gauss Rifle’a?

Wczoraj, 27.06.2008, mojemu MacBook’owi stuknął roczek…

Kiedy kupowałem ten komputer wielu moich znajomych pukało się w głowę. Ludzie mało rozgarnięci mówili, że zaraz się ubrudzi (jest biały) albo połamie (jest plastikowy). Ludzie średnio rozgarnięci twierdzili, że system operacyjny Mac OS X nie nada się do pracy, albo że wywalam masę kasy na coś co mogę mieć taniej (mowa o Linuksie jako alternatywie dla Tiger’a). Ludzie rozgarnięci mówili coś o tym, że zamiast używać darmowego i otwartego oprogramowania pompuję kieszeń koncernowi i podpisuję “cyrograf z Diabłem”… Cóż. Jak dla mnie to oni wszyscy się mylili :).

Roczny MacBook wygląda bardzo dobrze. Nie poszarzał, nie połamał się, nie porysowal się jakoś tragicznie, nie popękała mi obudowa pod nargastkami (to się mogło wydarzyć ze względu na zatrzaski górnej klapki). Maczek trzyma swój kolor. Jedyne ślady używania widać na klawiszach i trackpad’zie. Od razu powiem, że dbam o mój komputer, czyszczę go, nie jem przy nim, staram się nie pić itp.

Co do systemu to powiem tylko jedno - bajka. Na dysku mam fabrycznie zainstalowany system. Przez rok czasu zawiesiłem Tygrysa trzy razy. Przez zawiesiłem rozumiem Makowy kernel panic objawiający się przyciemnieniem obrazu i wyświetleniem komunikatu z prośbą o ponowne uruchomienie maszyny. System sprawuje się wyśmienicie. Utrzymanie go w kondycji to też nie jest większy problem. Co jakiś czas sprzątam na dysku twardym usuwając zbędne aplikacjie, tymczasowe dokumenty, archiwizując stare projekty, czyszcząc biblioteki iTunes i iPhoto. Jakiś czas temu obiecałem sobie, że raz w miesiącu będę sprzątał w plikach systemowych (głównie logi)… Nie zrobiłem tego ani raz :). System sobie działa… Jedyne co mnie denerwuje to znaczna ilość maili w skrzynkach odbiorczych - ponad 2000 wiadomości (niektóre ważą nawet po 50 MB), przez co Mail.app trochę mi muli zanim się uruchomi… Taka już kolej rzeczy :).

Jako narzędzie pracy programisty WWW MacBook sprawdza się wyśmienicie. Mam do dyspozycji dokładnie ten sam zestaw aplikacji i narzędzi co moi koledzy pracujący na Linuksie - Apache (fabrycznie 1.3, ze źródeł zainstalowałem 2.0); PHP (5.2.3, oczywiście); MySQL i PostgreSQL; Python’a (2.5 z masą dodatkowych modułów); Vim’a (ładną wersję graficzną); jEdit’a… Mac OS X to system zbudowany na bazie systemu BSD, więc mam do dyspozycji pełny wachlarz możliwości Uniksa - shell, standardowe narzedzia, mc, svn itd. Dodatkiem do tego wszystkiego jest Adobe Photoshop, który wybitnie mi się przydaje przy tworzeniu serwisów WWW. Moi koledzy pracujący na Linuksach nie mają takiego luksusu do dyspozycji. GIMP i Pixel nie dają rady.

W życiu codziennym MacBook też się całkiem nieźle sprawdza. Komputer poza pracą służy mi głównie do przeglądania Sieci, słuchania muzyki, oglądania filmów, grania na gitarze… Czasami zdarza mi się nagrać jakiś riff czy zmontować film. Mam wszystko, czego potrzebuję żeby być na bieżąco ze Światem, żeby sobie pograć na gitarze z asystą tabulatury i zmontować film ze zdjęć z wakacji… Czasami lubię sobie w coś pograć :). Do moich najulubieńszych gier należą dwie pierwsze Części Fallout’a. Obie gry mam działające natywnie na Mac OS X :). Potęga eBay. Do tego dochodzi trylogia Quake’a, która również działa natywnie. Brakuje mi czasami Counter-Strike’a i gry pt. XIII (chwilowo nie mam kasy).

Na Maka przesiadłem się z dnia na dzień. Moje wcześniejsze doświadczenia z Mac OS X były szczątkowe (bawiłem się maszynami znajomych i w miejscach publicznych). Wcześniej pracowałem na Linuksie i Windows. Przesiadka nie była do końca bezbolesna, ale to norma. Zmiana przyzwyczajeń, poszukiwania software’u, poznawanie aplikacji - to wszystko trwa. Pierwszy tydzień był ciężki. Pierwszy miesiąc w pracy też.

Po roku stwierdzam, że następnym moim komputerem będzie Mac. Nie wyobrażam sobie pracy na innym systemie.

A jakby tego było mało to zarówno system jak i komputer prezentują się świetnie :).

Wracałem sobie we wtorek do domu i nagle znalazłem słowa konieczne do napisania tego posta. Zabierałem się do niego conajmniej kilka razy i zawsze się poddawałem… Tym razem (w końcu) mi się udało :). Myślę sobie, że musiałem też dorosnąć do tego tekstu…

Wiosna już się powoli kończy, więc postanowiłem podsumować rok od wiosny zeszłego roku. Wydarzenia tamtego czasu stały się początkiem wielu zmian w moim życiu. Chciałbym Wam przybliżyć ważniejsze momenty mijającego roku…

NOTKA: Ten post jest dość osobisty, więc jeśli nie chcesz czytać moich wynurzeń to sobie odpuść :).
NOTKA 2: Kolejność chronologiczna…
NOTKA 3: Długie to mi wyszło jak cholera…

1. Kwiecień 2007. Kwiecień był przełomowy. Znalazłem nową pracę (którą mam nadal) i podjąłem jedną z najlepszych decyzji mojego życia - spaliłem za sobą pewien most. W wyniku wydarzeń któregoś weekend’u w przeciągu kilku minut zerwałem kontakt z całą ekipą znajomych z technikum (i nie tylko). Tego wieczoru uświadomiłem sobie, że tamci ludzie chcieli mnie zmienić. Nie podobało mi się to, do czego dążyli ani ich sposób działania. Im zaś nie podobało się to, że palę, przeklinam (tak już mam), nie mam dziewczyny itp. W pewnym momencie nie wytrzymałem i po prostu się od nich odciąłem. Od tamtej pory spotkałem się z nimi dwa razy. Niektórzy z nich próbują ze mną trzymać kontakt (o jednym z tych ludzi możecie przeczytać w poście pt. “Szkoła óczy”), ale skutecznie się ich pozbywam. Nigdy mi ich towarzystwa nie brakowało…
2. Maj 2007. Maj przyniósł mi kolejną odmianę. W długi majowy weekend zagrałem pierwszą próbę z moim zespołem. Później mielismy 2 miesiące przerwy, a reszta to już historia ;). Tamto jedno wydarzenie uruchomiło cały łańcuch innych (o nich jeszcze przeczytacie). Na dzień dzisiejszy jestem w zasadzie uzależniony od grania… Tydzień bez próby to tydzień stracony :). O zespole już pisałem, więc zainteresowanych odsyłam do tamtego posta.
3. Czerwiec 2007. W czerwcu spełniłem jedno z moich największych marzeń (nawet większe od tego związanego z zagraniem kiedys “The Call of Ktulu” z zespołem) - kupiłem MacBook’a. Dnia 27.06.2007 zmieniło się moje spojrzenie na pracę na komputerze :). Pierwszy tydzień to była masakra - uczenie się obsługi nowego systemu opracyjnego, dopieszczanie ustawień, szukanie niezbędnego oprogramowania itp. Kupiłem Maka w ciemno, nie mając w zasadzie żadnej styczności z tymi maszynami (do kupy na Mac OS X miałem kilka godzin doświadczenia przed zakupem Maczka)… Nie rozczarowałem się :).
4. Październik - Grudzień 2007. Tamten okres wspominam niezbyt dobrze. Moje życie kręciło się zasadniczo wokół pracy i zespołu. Nie miałem czasu i sił na nic. To był dla mnie prawdziwy sprawdzian wytrzymałości fizycznej i psychicznej. Dałem radę (jak nie ja to kto?), przeżyłem niezłą jazdę i w dodatku nauczyłem się wielu interesujących rzeczy (np. 3 x Plussssz Active + 1 x kawa = Tomek skaczący pod sufit). Do grudniowych pozytywów zaliczam zdecydowanie trasę koncertową Artrosis. Byłem we Wrocławiu (cały parkiet należał do reprezentacji Fanklubu!) i w Częstochowie. Koncert w TFP to był zdecydowanie najlepszy koncert Artrosis, na jakim byłem. Genialny klimat beforeparty, połączony ze świetnym występem i trwającym do 4tej afterparty :). “Dzień po” również wspominam doskonale (i tu ukłony w stronę Róży, która się do tego przyczyniła). Do historii przechodzi również najdłuższe świętowanie przeze mnie moich urodzin. Imprezowałem od 01.12 do 22.12 :). “Urodzinową sesję” wieńczy połączona impreza moja i Radka, która odbyła się w próbowni i mieszkaniu Igora. To była rzeź, tyle powiem :D.
5. Sylwester 2007 i Nowy Rok 2008. Bieżący rok przywitałem w miejscowości Kania Polska pod Warszawą wraz z ekipą ludzików z Forum Multiworld. Ogólnie impreza była OK (fajny LARP, odjechany klimat stworzony przez kilku znajomych, miłe towarzystwo), jednakże 01.01.2008 załapałem smuta… Przyczyną był oczywiście wyjazd Oli do Madrytu. Przyznam się, że wprowadziłem się w dość poważny stan upojenia alkoholowego (czyt. wypiłem sporą dawkę wódki “Kukułka by Gumowy” zaprawionej piwem i jakąs inna wódką), ale i tak byłem dość mocno zasmucony całą sytuacją… Przy okazji całej tej imprezy narobiłem też niezłej zadymy i w efekcie kontakt trzymam tylko z kilkoma osobami znanymi mi z MW :).
6. Styczeń 2008. Ten miesiąc jest ściśle związany z tekstem, który właśnie czytacie. Założyłem bloga. Napisałem do tej pory 55 (bez tego) postów, które doczekały się łącznie 95 komentarzy. Od 22.01.2008 mojego bloga otwierano 2588 razy. Piszę głównie luźne teksty, ale czasami zdarzy się jakiś cięższy temat (patrz ten post). Moje posty uruchomiły dziesiątki rozmów na GG i poza Siecią. Pisałem już o historii tej strony. W tym miejscu chciałbym podziękować wszystkim tym, którzy mnie czytają i komentują to o czym piszę. Dobrze się stało, że mam takie “moje miejsce w Sieci”…
7. Luty - Marzec 2008. W zasadzie nic wielkiego się nie działo. Pracowałem, robiłem łomot z zespołem, “uczyłem się” w “szkole” :) i bawiłem się. Życie mi się trochę uspokoiło, ustatkowało (przyjmijmy ten termin) i biegło sobie spokojnie do przodu… Miła odmiana i chwila na “złapanie wiatru w szkrzydła”…
8. Kwiecień 2008. Kluczowym wydarzeniem kwietnia było spotkanie mojej klasy z podstawówki. Pisałem już o tym, więc nie będę się powtarzał. Dopowiem tylko jedno - to była ostatnia impreza w tym gronie, w której wziąłem udział. Kiedy myślę o tamtym wieczorze to stwierdzam, że zdecydowanie nie pasuję do tych ludzi. Dobrze się bawiłem (ech te procenty), ale źle się czułem. Nie ma sensu tego powtarzać…
9. Maj 2008. No i docieramy do najbardziej burzliwego miesiąca mijającego roku. Po pierwsze (przypominam o kolejności chronologicznej!) iPhone. Po drugie koncert Metalliki :D. Po trzecie (przypominam o kolejności chronologicznej! [tak, wiem że się powtarzam]) mój związek z Anetą. Tak, tak, moi uważni czytelnicy. Po czterech latach życia solo (epizody się nie liczą) postanowiłem związać się z kimś. Wszystko stało się jakoś tak naturalnie. Aneta przyjechała kiedyś na próbę, później miała miejsce wymiana SMS’ów, spotkaliśmy się, pojechałem na Metallikę, wróciłem, spotkaliśmy się znowu… I tak już jakoś nam zostało… Ja osobiście czuję się z tym dobrze. Aneta jest inteligentna, spontaniczna, niepowtarzalna, ma poczucie humoru i w dodatku jest ładna. Do mojego ideału brakuje jej niewiele, ale wiem, że idełów nie ma więc się nie czepiam…

Tak sobie teraz myślę… Gdybym w kwietniu 2007 przeczytał ten tekst to bym go wyśmiał. “Kłótnia z chłopakami? Regularna kapela? Mac? iPhone? Kobieta? JA?!” - tak bym pewnie to skomentował (pomijam różne przecinki - obiecałem nie przeklinać na blogu). Jednak bryza, którą poczułem na początku kwietnia 2007, zmieniła się w regularny wiatr zmian, przechodzący momentami w tornado, wiejący “prosto w twarz czasu”… A ja tak sobie szybuję z tym wiatrem… Nie mam dalekosiężnych planów… Nie martwię się tym co będzie za miesiąc czy dwa… Nie próbuję niczego sam zmieniać na siłę… Po prostu daję się ponieść życiu… I wiecie co jest najlepsze? Podoba mi się to…

PS. Na zakończenie chciałbym podziękować wszystkim tym, którzy przyłożyli rękę do tych wydarzeń. Szczególne podziękowania należą się mojej rodzinie, Igorowi, Anecie, Zespołowi, poznańsko-krakowsko-wrocławsko-częstochowskiej ekipie, Chimerii, Artrosis i Fanklubowi Artrosis “MeLANGeR” (kolejność “prawie jak losowa”)… Dzięki!
Podziękować chciałbym również Arturowi (Virus), Kamilowi (Darkstar), Jankowi (Bokler), Robertowi (Oczek), Piotrkowi (Chaos) i Olkowi (Nergal) za tych kilka lat znajomości, wspólnych sesji RPG (oj, działo się), picia piwa, słuchania (i grania) muzyki… Było miło, ale to koniec. Pozdrawiam.

W związku z nadchodzącym nieubłaganie końcem moich dni (wtajemniczeni wiedzą, a reszta niech siedzi cicho i słucha) postanowiłem spisać testament. Niniejszym to czynię:

1. Mojej mamie zostawiam wszystkie zdjęcia z dzieciństwa, kolekcje moich głupich tekstów i ironicznych porzekadeł oraz iPod’a Shuffle.
2. Mojej siostrze zostawiam MacBook’a z całym osprzętem. Mam nadzieję, że wyrośnie z Ciebie wzięta Graficzka (tfu!).
3. Mojemu bratu zostawiam moją kolekcję płyt CD z muzyką i moją zapalniczkę Zippo.
4. Mojemu tacie zostawiam wszystkie moje materiały dotyczące Linuksa.
5. Anecie zostawiam wspomnienia wszystkich chwil i (w ramach tzw. bonusa) iPhone’a ;).
6. Igorowi zostawiam Kapelusz Czarownika i karty do M:tG.
7. Mojej Mamusi Chimerii zostawiam moją czapkę-hełmofon :).
8. Oli zostawiam moje prywatne projekty. Kultywuj tradycję olewania ich dalszego rozwoju ;).
9. Radkowi zostawiam kolekcję ksiażek King’a i mój słomkowy kapelusz - będzie się komponował z peruką, hehe.
10. Zespołowi oddaję mój bas. Oby Wam służył równie dobrze jak mnie.

Dodatkowo chciałbym wszystkim ludziom, którzy okazali mi życzliwość życzyć abyśmy się spotkali w kolejnym życiu. Tym, którzy w jakikolwiek sposób byli wobec mnie nieżyczliwi życzę, żebyśmy się nie spotkali…

Co do sprawy mojego pochówku. Chciałbym zostać po śmierci skremowany. Moje prochy rozsypcie wzdłuż losowo wybranej trasy kolejowej w tym kraju (jedynym wymaganiem jest to, żeby ta trasa była dłuższa niż 100km). Nagrobek postawcie w szczególnie przeze mnie ukochanym miejscu - w lasach w Janowie pod Częstochową. Na nagrobku napiszcie “My body lie, but still I roam!”, a poniżej “Die Different.”

To tyle.

Wiosna i lato tego roku dla mnie stoją pod znakiem dwóch wydarzeń muzycznych, w których będę uczestniczył.

Pierwszym z nich jest koncert Metalliki, o którym już pisałem. Do 28go maja zostało 9 dni. Przyznam się, że już mnie po prostu roznosi. Przyjrzałem się dzisiaj setlist’om dwóch poprzednich koncertów i po prostu padłem. Jeśli set koncertu w Polsce będzie taki jak tych dwóch to obawiam się, że nie będę mógł mówić przez tydzień po koncercie. Usłyszeć “Unforgiven’a” live - bezcenne ;).

Druga impreza, którą mam na myśli odbędzie się 7go sierpnia w Warszawie. Mowa oczywiście o koncercie Iron Maiden. Przyznam, że nie jestem jakimś mega-fanem Iron Maiden. Uznałem jednak, że raz w życiu należy ich zobaczyć na żywo. Było nie było Iron Maiden stanowią kanon heavy metalu. Steve Harris odgraża się, że ich następny album będzie ostatnim studyjnym wydawnictwem, więc tegoroczny koncert może być dla mnie ostatnią szansą na zobaczenie Iron Maden w akcji na scenie.

Cieszy mnie fakt, że wejściówki na obie imprezy były w miarę rozsądnych cenach - 125 zł na Metallikę i 130 zł na Iron Maiden. Mowa oczywiście o płycie ;). Jak na polskie warunki to całkiem niedużo, biorąc pod uwagę skalę obu imprez…

Do zobaczenia pod scenami!

]]>