Dopadła mnie starość…

W sobotę, po kilku przesunięciach terminu, odbyła się impreza, na której spotkała się reprezentacja mojej klasy z podstawówki. W zasadzie to nie widzieliśmy się od zakończenia ósmej klasy. Z kilkoma osobami co prawda się spotykaliśmy tu czy tam, ale osiem lat nie mieliśmy okazji usiąść wspólnie i pogadać. Impreza była całkiem fajna, ludzie dopisali (nie wszyscy co prawda, ale sporo nas było). Jak to zwykle przy takich okazjach wspominaliśmy szkołę - nauczycieli, siebie nawzajem, nasze wygłupy itp.

Mimo całkiem dobrej zabawy stwierdzam, że błędem było pójście na to spotkanie. Dlaczego? Ano dlatego, że w pewnym momencie coś sobie uświadomiłem. Moi rówieśnicy zaczynają już powoli się statkować. Ludzie biorą śluby, zakładają interesy, niektórzy z nich mają dzieci lub niedługo będą je mieli… A ja? Ja w zasadzie od lat żyję tak samo - w dzień pracuję, w nocy śpię, wieczorami robię różne dziwne rzeczy - gram na basie, oglądam filmy, wychodzę gdzieś z kimś, realizuję własne pomysły…

I tak sobie pomyślałem, że chyba już pora się ustatkować… Jakąś kobietę znaleźć (a nuż się jakaś wariatka znajdzie), przestać szaleć, zapuścić korzenie… Im dłużej o tym myślę (a myślę o tym dość intensywnie od niedzieli) tym bardziej przekonuję się o tym, że “spokojne życie” jednak nie jest dla mnie. Nie wyobrażam sobie, żebym miał “zadokować” w jakimś miejscu. Odbiłoby mi…

Tak więc. Moi drodzy “porządni” znajomi: życzę Wam szczęścia. Ja nie mam zamiaru się zmieniać. Jeśli ktoś tego nie rozumie to ma pecha.

Na koniec cytat:

Chociaż puste mam kieszenie,
No i wódy czasem brak.
Ja już nigdy się nie zmienię,
Zawsze będę żył już tak.

Dżem - “Autsajder”